آوای موسیقی-مریم خوشرنگ: شامگاه پانزدهم دی‌ماه، برج میلاد تنها یک سالن همایش نبود؛ به نقطه تلاقی صداها، نگاه‌ها و تجربه‌هایی بدل شد که هرکدام بخشی از حافظه موسیقایی ایران را شکل داده‌اند. پنجمین جشن سالانه «موسیقی ما» با شعار «همدلی اهالی موسیقی»، شبی را رقم زد که در آن موسیقی نه فقط شنیده شد، بلکه به قضاوت نشست، سنجیده شد و روایت شد.
این رویداد که به بررسی و انتخاب برترین آثار موسیقایی سال ۱۳۹۶ اختصاص داشت، فراتر از یک مراسم اهدای تندیس ظاهر شد. جشن امسال، صحنه‌ای بود برای گفت‌وگوی بی‌واسطه میان سبک‌ها؛ از موسیقی ریشه‌دار ایرانی تا جریان‌های معاصر پاپ، از تجربه‌های تلفیقی تا بیان دراماتیک و ارکسترال.
در قلب این رویداد، هیئت داوران و کارشناسان قرار داشتند؛ جمعی که تنوع نگاه و تجربه‌شان، مسیر داوری را به یکی از جدی‌ترین فرآیندهای ارزیابی موسیقی در سال‌های اخیر تبدیل کرد. حضور چهره‌هایی چون لوریس چکناواریان و فرهاد فخرالدینی در کنار آهنگسازان، نوازندگان و پژوهشگران نسل‌های بعد، نشان داد که داوری این جشن صرفاً انتخاب «محبوب‌تر» یا «پرفروش‌تر» نیست، بلکه تلاشی است برای سنجش کیفیت، اصالت و تأثیرگذاری.
در کنار این بزرگان، کارشناسان برکزیده داوری از نسل جوان چون یاشار خسروی، سینا ذکایی، حمیدرضا نصرالهی، امیر توسلی، سعید پورسعید، رضا تاجبخش، نادر مشایخی، رضا مهدوی، هومن اژدری، نسیم قاضی‌زاده، و شهاب اکبری در ترکیب هیئت کارشناسی داوری دیده می‌شد؛ ترکیبی که بازتابی از طیف گسترده سلیقه‌ها، دانش نظری و تجربه عملی در موسیقی امروز ایران بود.
نتیجه این داوری چندلایه، معرفی آثاری بود که هرکدام نماینده بخشی از زیست موسیقایی سال گذشته بودند. در موسیقی سنتی بی‌کلام، بازخوانی و بازاندیشی میراث گذشته با آلبوم «آثار درویش‌خان» به ثمر نشست و نظر کارشناسان را به خود جلب کرد. در بخش باکلام، آلبوم «حالا چرا» با پیوند موسیقی و آواز، نشان داد که سنت هنوز ظرفیت گفت‌وگو با امروز را دارد.
در موسیقی ارکسترال و سنتی، فردین خلعتبری به‌عنوان چهره‌ای تأثیرگذار معرفی شد؛ آهنگسازی که حضورش در چندین بخش جشن، نشانه‌ای از نقش پررنگ او در شکل‌دهی به صدای معاصر موسیقی ایران بود. این حضور در آلبوم «امشب کنار غزل‌های من بخواب» به اوج رسید؛ اثری که با صدای همایون شجریان و ترانه‌های زنده‌یاد افشین یداللهی، دو تندیس مهم جشن را از آن خود کرد و یکی از نقاط درخشان شب لقب گرفت.
در بخش موسیقی دراماتیک، اثر ماندگار «غمنومه فریدون» بار دیگر قدرت روایت موسیقایی را به رخ کشید و در موسیقی پاپ و پاپ-راک، آثاری چون «مرگ خاموش»، «درهم»، «جز عشق نمی‌خواهم» و «شانزه‌لیزه» از نگاه کارشناسان و مخاطبان، هرکدام نماینده بخشی از سلیقه عمومی و جریان حرفه‌ای موسیقی بودند.
در موسیقی تلفیقی، میلاد درخشانی با دو آلبوم متفاوت، نشان داد که این ژانر همچنان یکی از پویاترین عرصه‌های تجربه‌گرایی در موسیقی ایران است. در بخش مردمی نیز، قطعه «باورم کن» و آثار گروه‌های هوروش‌بند و ماکان‌بند با استقبال مخاطبان همراه شدند؛ نشانه‌ای از پیوند میان مخاطب عام و فضای حرفه‌ای موسیقی.
بخش تجلیل از پیشکسوتان، لحظه مکث جشن بود؛ جایی که تاریخ موسیقی ایران روی صحنه آمد. ابراهیم قنبری‌مهر، پری زنگنه، حسین خواجه‌امیری (ایرج) و محمد صالح‌علا مورد تقدیر قرار گرفتند و یاد افشین یداللهی، با سکوتی معنادار و احساسی، در ذهن حاضران زنده شد.
جشن سالانه «موسیقی ما» امروز دیگر تنها یک رویداد تقویمی نیست؛ به بستری برای ارائه موسیقی نوین، انگیزه ساز پیشرفت نسل جوان موسیقی،داوری بر اساس نوآوری با رویکرد تشویق جوانان،، گفت‌وگو، بازاندیشی و اتصال جریان‌های مختلف موسیقی ایران تبدیل شده است. رویدادی مستقل که با اتکا به رسانه، همراهی هنرمندان و حمایت بخش خصوصی، نقش مؤثری در ثبت و تحلیل لحظه‌های مهم موسیقی معاصر ایران ایفا می‌کند.
1397/11/17
نظرات